Η πρώτη βραδινή έρευνα που έκανα φέτος ήταν στην παραλία του Γέρακα, στη Ζάκυνθο, μία παραλία που περιβάλλεται από σχετικά μικρούς γκρεμούς και μία ξύλινη ράμπα μήκους πενήντα μέτρων σε οδηγεί από το ύψωμα στην παραλία. Έχοντας εντοπίσει μαζί με τον Tom Backof, υπεύθυνο πεδίου, μία χελώνα στο πίσω μέρος της παραλίας, η οποία δεν είχε ξεκινήσει ακόμα προσπάθεια για την δημιουργία φωλιάς, συμφωνήσαμε να την αφήσουμε μόνη της. Αυτή είναι μία πάγια τακτική, αφού η χελώνα, καθότι πολύ ευαίσθητη σε αυτήν τη φάση, δεν πρέπει να ενοχληθεί καθόλου. Μετά από 15 λεπτά, ο Tom ξεκίνησε να δει, έρποντας πάντα, τι ακριβώς κάνει η χελώνα. Τον βλέπω αμέσως να επιστρέφει. «Κώστα, πρέπει να το δεις αυτό» μου λέει. Η χελώνα κατέβαινε την ξύλινη ράμπα! Και οι δύο υποθέσαμε ότι πρέπει να είχε ανέβει τουλάχιστον την μισή ράμπα! Φυσικά βλέποντας ότι αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση το μέρος που έπρεπε να γεννήσει, κατέβαινε την ράμπα κυριολεκτικά τσουλώντας και επέστρεψε στην θάλασσα. Το να βγει μία χελώνα στην ξηρά χωρίς να γεννήσει είναι κάτι που συμβαίνει συχνά, και θα ξαναπροσπαθήσει μέχρι να βρει το κατάλληλο σημείο.

Μία βδομάδα αργότερα, στην παραλία του Μαραθονησίου, μαζί με τον Rob Newman, επιτηρητή της παραλίας, βρισκόμαστε πίσω από μία χελώνα η οποία μόλις είχε αρχίσει να σκάβει τη φωλιά της με τα πίσω πτερύγια. Σύντομα συνειδητοποιήσαμε ότι το πίσω δεξιό πτερύγιο της ήταν αρκετά αδύναμο, ίσως τραυματισμένο, και δεν μπορούσε να σκάψει εύκολα. «Την έχω ξαναδεί αυτή τη χελώνα», λέει ο Rob. «Έχει ξαναβγεί τουλάχιστον άλλες 2 φορές χωρίς να καταφέρει να γεννήσει, θα προσπαθήσω να την βοηθήσω». Έτσι χρησιμοποιώντας το χέρι του, βοήθησε τη χελώνα στο σκάψιμο της φωλιάς και μόλις αυτή άρχισε να αφήνει τα αυγά της, ανακουφισμένη πια, το πρόσωπο και των δύο μας ήταν γεμάτο ικανοποίηση και συγκίνηση!

Όταν μία θαλάσσια χελώνα αφήσει στη φωλιά της και το τελευταίο της αυγό, η επόμενη κίνηση που κάνει είναι να καλύψει τη φωλιά και στην συνέχεια να καμουφλάρει τα ίχνη της. Αυτό το κάνει με το να ρίχνει με δύναμη άμμο προς τα πίσω χρησιμοποιώντας τα δυνατά μπροστινά της πτερύγια. Μία νύχτα, βρισκόμενος πίσω από μία χελώνα που είχε ήδη γεννήσει και κάλυπτε τα αυγά της, άρχισα να ελέγχω το κέλυφός της για να δω αν έχει τραυματισμούς. Τότε, η χελώνα άρχισε το καμουφλάζ της αλλά η πρώτη ʽπτερυγιάʼ με άμμο κατέληξε κατευθείαν στο μάτι μου, τυφλώνοντάς με τελείως. Συζητώντας με άλλους εθελοντές μου είπαν ότι τους έχει συμβεί και αυτούς. Μάλιστα μία εθελόντρια, η Dobro Debska, παρακολουθούσε ενθουσιασμένη, τις κινήσεις της χελώνας έχοντας το στόμα της ανοιχτό με συνέπεια η άμμος που πέταγε η χελώνα να πάει μέσα στο στόμα της! Τις επόμενες νύχτες αποφάσισα να είμαι πιο προσεκτικός στις στιγμές που χελώνα βρίσκεται κοντά σε αυτό το στάδιο.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι η παρακολούθηση της προσπάθειας του πανάρχαιου αυτού ζώου να διαιωνίσει το είδος του είναι από τις στιγμές που έχω έρθει τόσο κοντά στη φύση όσο ποτέ άλλοτε! Παράλληλα μαθαίνεις να σέβεσαι το ζώο και κατά συνέπεια τη φύση γενικότερα, και αποκτάς ισχυρά κίνητρα για να εργαστείς αφιλοκερδώς για την προστασία του.

Κώστας Παπαφιτσώρος, Εθελοντής του ΑΡΧΕΛΩΝ τα τρία τελευταία χρόνια στη Ζάκυνθο, ίσως τα καλύτερα της ζωής του μέχρι τώρα!