Ήταν αργά το απόγευμα της Παρασκευής κι εμείς επιστρέφαμε από την Φοινικούντα, όπου μόλις είχαμε προστατέψει και μια τέταρτη φωλιά. Ο Αντώνης οδηγούσε το αμάξι που νοίκιασαν οι γονείς του για τις λίγες μέρες που ήρθαν να τον δουν.

Λίγο πριν φτάσουμε στην κορυφή του δρόμου περάσαμε μια μικρή διασταύρωση. Ένας μονός δρόμος χανόταν προς τα δεξιά ανάμεσα στους θάμνους και την πλαγιά του βουνού. «Αυτός ο δρόμος πάει στο Τσαπί» είπα, «έχει κι εκεί λίγες φωλιές». Ξαφνικά η κούραση αντικαταστάθηκε από όρεξη για εξερεύνηση. «Πάμε;» «Πάμε!» Αμέσως ψάξαμε για ένα σημείο να στρίψουμε με ασφάλεια. Η Isabelle στο πίσω κάθισμα τρόμαξε, μιας και δεν κατάλαβε την συζήτηση. Της εξηγήσαμε και αμέσως άναψε κι η δική της όρεξη. Έχει έρθει στην Ελλάδα για μόλις λίγες εβδομάδες και θέλει να δει όσα περισσότερα μέρη μπορεί.

Η μικρή ομάδα του ΑΡΧΕΛΩΝ στον δρόμο για το Τσαπί, με φόντο τον κόλπο της Φοινικούντας Ο δρόμος κατηφόριζε με στροφές και η ορατότητα ελάχιστη, αλλά σε όλη την διαδρομή δεν συναντήσαμε κανένα αυτοκίνητο. Το ηλιοβασίλεμα ερχόταν αργά στα δεξιά μας πίσω από τον κόλπο της Φοινικούντας και σταματήσαμε για μια φωτογραφία της μικρής μας ομάδας.

Η παραλία τσαπί βρίσκεται νοτιο-ανατολικά της Φοινικούντας, κοντά στο ακρωτήριο Ακρίτας. Αν και είναι το πέμπτο καλοκαίρι μου στην περιοχή της Κορώνης, δεν είχα ξαναπάει στο Τσαπί. Είναι πραγματικά μια απόμακρη και πανέμορφη τοποθεσία, κι όχι από αυτές που είναι γεμάτες τουριστικά μαγαζιά. Μια μικρή παραλία μόλις εκατό μέτρα, δυο ταβέρνες, μια μικρή κατασκήνωση και λίγα σπίτια στην μικρή πανέμορφη κοιλάδα.

Αφήσαμε το αυτοκίνητο κάτω από μια ελιά και πήγαμε προς την παραλία. Όμορφη και πεντακάθαρη, ένας ορμίσκος στα βαθιά νερά και η άμμος ούτε χοντρή ούτε ψιλή: μόλις τέλεια. Ακριβώς μπροστά μας, λες και περίμενε να μας υποδεχτεί, ένα βαθούλωμα στην άμμο και πίσω του για δυο μέτρα προς την πλευρά της θάλασσας η άμμος ανασηκωμένη μόλις λίγα εκατοστά. Πρέπει να είχε δυο-τρεις μέρες εκεί· αυτό φαινόταν απʼτις πατημασιές των ανθρώπων.

Επέστρεψα στην Isabelle που εξέταζε το ανάχωμα προσεκτικά. Έχει πάρει ζεστά την εκπαίδευσή της στην ιχνηλασία. Ήμουν στην θέση της πριν λίγα χρόνια και ξέρω πως είναι δύσκολο να έχεις αυτοπεποίθηση πριν δεις τι ακριβώς κάνουν το βράδυ οι χελώνες. Όταν συμφώνησα με την εκτίμησή της για το που βρίσκονται τʼαβγά φώτισε το πρόσωπό της από χαρά.

Πριν σκάψουμε για να βρούμε τα αβγά, εξήγησα σε κάτι Αυστριακούς τουρίστες που ετοιμάζονταν να φύγουν πως μάλλον πρόκειται για φωλιά θαλάσσιας χελώνας και θέλουμε να την προστατέψουμε. Δεν έδειξαν ενδιαφέρον και συνέχισαν προς τα αυτοκίνητά τους.

Όταν βρήκαμε τα αβγά της χελώνας, φωνάξαμε την κυρά της ταβέρνας και τους τουρίστες για να τα δουν. Έπειτα από λίγο σκάψιμο με πολλή προσοχή κι ακολουθώντας τις ενδείξεις της άμμου φάνηκε το πρώτο αβγό. Έπειτα το δεύτερο και δυο-τρια ακόμη. Φωνάξαμε τους Αυστριακούς και την κυρία της ταβέρνας, κι ήρθαν αμέσως όλοι να δουν. Τα παιδιά αναφώνησαν και όλοι έβγαλαν τις κάμερες και τα κινητά να φωτογραφίσουν τα αβγά της χελώνας. Η κυρά ταβερνιάρισσα γέμισε χαρά και χαμόγελο: «βρε, εγώ δεν τα βρίσκω κι αν τη δω να τα γεννά!» Την ρώτησα αν έχει αλεπούδες. Είχα ακούσει πως έχει αρκετές εδώ. Μου είπε πως προχθές φώναζε μία, και το βράδυ της έφαγε έξι κότες. Ευτυχώς είχαμε μαζί μας ένα πλέγμα και καλάμια. Τα τοποθετήσαμε πολύ προσεκτικά· η φωλιά δεν είναι φρέσκια, και οποιαδήποτε δόνηση κοντά στα αβγά μπορεί να καταστρέψει τα έμβρυα. Έριξα μια ματιά να βρώ λίγα καλάμια μεγαλύτερα από αυτά που φέραμε, για να βάλουμε την σημαδευτική ταινία γύρω από την φωλιά. Τα παιδιά τρέξαν αμέσως, κι από πίσω οι γονείς, να βρουν καλάμια. Σε λίγα λεπτά η προστασία είχε ολοκληρωθεί. Αυτά τα αβγά θα γλιτώσουν από τα δόντια της αλεπούς, του κουναβιού, ή του σκύλου.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε την επιστροφή μας προς την Κορώνη. Εγώ, η Isabelle, κι ο Αντώνης ήμασταν όλοι αρκετά κουρασμένοι. Είχαμε πάει στην παραλία της Κορώνης, στην Φοινικούντα, και μόλις τώρα στο Τσαπί. Μας έκανε εντύπωση για μια ακόμη φορά η υποδοχή μερικών ντόπιων και ξένων. Στην αρχή με καχυποψία ή αδιαφορία, αλλά μόλις δουν πως κάνουμε σοβαρή δουλειά όλοι χαμογελούν και θέλουν να μας βοηθήσουν. Μου πήρε καιρό να το καταλάβω, αλλά ένα απʼτα σημαντικότερα μέρη της δουλειάς μας είναι να παρουσιάζουμε την προσπάθειά μας – τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο – σε όσο πιο πολλούς ανθρώπους μπορούμε, και ειδικά στα παιδιά, γιατί μαζί μπορούμε περισσότερα.

Νίκος Βαλλιάνος