Ο Αντώνης, τακτικός «χελωνάς» από το 1982 μέχρι το 1990, μας έγραψε:

«Από μικρός αγαπούσα τα αυτοκίνητα. Το όνειρό μου ήταν να γίνω μηχανολόγος μηχανικός, να μάθω πως λειτουργούν και να τα βελτιώσω. Στα 17 μου ήξερα τα πάντα για τα μοντέλα της CITROEN, με αγαπημένο μου μοντέλο το 2CV. Μιάς και οι βαθμοί μου δεν με έφεραν στο Πολυτεχνείο, όπως θα ήθελα, βρέθηκα να σπουδάζω στο Βιολογικό Θεσσαλονίκης. Δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή αλλά η επιμονή μου να τελειώσω τη σχολή, με έφτασε στην ευαισθητοποίηση για την προστασία του περιβάλλοντος και τα μεσογειακά οικοσυστήματα.

Κάπως έτσι, μπήκαν τα πρώτα ερεθίσματα για την αμφισβήτηση της εξέλιξης της τεχνολογίας. Στα 20 μου αγόρασα το πρώτο μου αντι-αυτοκίνητο 2CV και πήγα για πρώτη φορά εθελοντής στη Ζάκυνθο στο πρόγραμμα του ΑΡΧΕΛΩΝ. Μαζί με τον Τέλη Κωτίτσα και το Νίκο Μεκέση ζήσαμε τα καλοκαίρια της δεκαετίας του ΄80 πρωτόγονα, ξέγνοιαστα, με αγάπη για τη φύση και τις χελώνες και με το όνειρο του θαλάσσιου πάρκου στο Λαγανά. Δουλέψαμε διαμένοντας στα Σεκάνια και τις υπόλοιπες παραλίες του κόλπου, καταγράφοντας τον πληθυσμό των θαλάσσιων χελωνών και προστατεύοντας φωλιές στις εργασίες πεδίου. Γνωριστήκαμε με πολλά παιδιά του προγράμματος, Έλληνες και ξένους εθελοντές ευαισθητοποιημένους διεθνώς στα περιβαλλοντικά. Θυμάμαι τον Μάκη Αράπη, τη Λίλη Κορναράκη, τον Άρη Λασκαράτο, το Γιώργο Μυλωνά, την Αλεξία Παπαγιάννη, το Γιώργο Χείρα, τη Στέλλα Δημητριάδου, την Πέτρα Γκαουσνάντερ, την Κάτια Στάχελ, την Άννα, τον Ράφ, την Καρολίν, τον Γιόχαν και πολλούς άλλους.

Οι περιπέτειές μας με τη βάρκα, τους ντόπιους, το 2CV, τις θαλάσσιες χελώνες, τους εθελοντές, ήταν τα παραμύθια που έλεγα στην κόρη μου Μαργαρίτα και το γιο μου Θεμιστοκλή για να κοιμηθούν το βράδυ σαν νανούρισμα. Κάθε βράδυ νανούρισμα, κάθε βράδυ νανούρισμα.»

Η Μαργαρίτα, η κόρη του μας έγραψε:

«Οι θαλάσσιες χελώνες ήταν κομμάτι της ζωή μας από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Από μικρή άκουγα από τον πατέρα μου ιστορίες για τη Ζάκυνθο και τις χελώνες που φάνταζαν συναρπαστικές και ξεχωριστές. Το πιο αγαπημένο μας παραμύθι ονομαζόταν «Η χελωνίτσα Caretta caretta και το παλιό Volkswagen», το οποίο περιγράφει με τον καλύτερο και πιο απλό τρόπο τι συμβαίνει στον κόλπο του Λαγανά. Η μητέρα μας, όντας δασκάλα σε δημοτικό σχολείο, φρόντιζε και φροντίζει να ενημερώνει κάθε τάξη που αναλαμβάνει για τα υπέροχα αυτά ζώα και τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει το είδος τους.

Κανένα άλλο παιδάκι του κύκλου μας δεν είχε την ευκαιρία να αποκτήσει περιβαλλοντικές ανησυχίες και ευαισθησίες τόσο βιωματικά και άμεσα, ήμασταν πολύ τυχεροί. Μεγαλώνοντας μπορεί κανένας από τους δυο μας να μην ακολούθησε τη βιολογία ως σπουδή ή επάγγελμα, αλλά αυτό δεν αναιρεί απολύτως τίποτα.

Στα 21 μου αποφάσισα να κάνω ένα νέο βήμα προς την ανακάλυψη του κόσμου και του εαυτού μου. Το καλοκαίρι του 2018 ήμουν για πρώτη φορά εθελόντρια στο πρόγραμμα Ζακύνθου, εντελώς μόνη μου, χωρίς κάποιο γνωστό ή άλλη παρέα. Έζησα τρεις αξέχαστες βδομάδες, οι οποίες ήταν ίσως οι πιο γεμάτες της ζωής μου μέχρι τώρα, και συνειδητοποίησα πως ήταν πολύ λίγες για αυτή την εμπειρία. Ωστόσο, πήρα μια μικρή γεύση από κάθε δράση του προγράμματος, από την ενημέρωση του κοινού και την προστασία των παραλιών ωοτοκίας, μέχρι την γνωριμία με τις χελώνες στα μαγευτικά Σεκάνια.

Ό,τι και αν προσπαθήσω να περιγράψω με λέξεις για τα άτομα που γνώρισα και το τι κέρδισα σαν Μαργαρίτα θα είναι πολύ φτωχό και λίγο μπροστά σε αυτό που βίωσα. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως η δουλειά των εθελοντών είναι μείζονος σημασίας τόσο για την προστασία της αναπαραγωγής κάθε καλοκαίρι όσο και για τη διατήρηση του είδους συνολικά. Όσο για μένα? Η κούραση, η ζέστη, το κρύο νερό στο μπάνιο είναι μηδαμινά μπροστά στο συναίσθημα που αποκτάς όταν δεις χελώνα να γεννά ή χελωνάκι να φτάνει ως το νερό. Γίνεσαι κομμάτι μίας διαδικασίας δημιουργίας που δεν θα μπορούσες ποτέ πριν να φανταστείς. Κερδίζεις πραγματικούς φίλους που μένουν στην άλλη άκρη του κόσμου και ανυπομονείς να έρθει το επόμενο καλοκαίρι για να τους ξαναβρείς στο γνωστό μέρος.

Είχα την ευκαιρία να βιώσω στ’ αλήθεια τα παραμύθια που μου έλεγε ο πατέρας μου πριν κοιμηθώ, και αυτό είναι κάτι απερίγραπτο.»