Για να διατηρούν τη δύναμή τους μέσα στο χρόνο, οι σπόροι των φυτών χρειάζεται να φυτεύονται στο χώμα ώστε να βλαστήσουν και έτσι να ξαναγεννηθούν. Κάτι ανάλογο ισχύει και για ένα στόχο που συνδέει πολλούς ανθρώπους, πρέπει να ξαναγεννηθεί για να αντέξει στο χρόνο. Με τον κοινό μας στόχο κατά νου, οργανώθηκε η πρόσφατη διήμερη «αναχώρηση» (retreat) των εργαζομένων και των μελών του ΑΡΧΕΛΩΝ που συμμετέχουν αυτή την περίοδο στο Διοικητικό Συμβούλιο και τις Επιτροπές.

Μαζευτήκαμε λοιπόν 20 «χελωνάδες» στο όρος Τυμφρηστός της Ευρυτανίας, και συγκεκριμένα στο καταφύγιο Βελούχι, σε υψόμετρο 1850 μ, 1-3 Νοεμβρίου. Μα θα πείτε «πιο μακριά δεν μπορούσατε να πάτε;» Ε, θέλαμε να μη φτάνει η άμμος έστω και με δυνατό αέρα...

Το βουνό μας υποδέχθηκε με ομίχλη. Κάθε φορά που διαλυόταν η ομίχλη, βλέπαμε υπέροχα τοπία γύρω μας. Οι περισσότεροι της ομάδας περπάτησαν στο αλπικό τοπίο μέχρι τη λίμνη. Στην κορυφή, στα 2310 μ., έφτασαν η Δάφνη, η Χαρά, ο Οδυσσέας και ο Γιώργος.

Στο ζεστό χώρο του καταφυγίου όπου μας φιλοξένησαν ο Παναγιώτης και ο Αχιλλέας, ο οποίος μάλιστα μας στηρίζει εθελοντικά στο Κέντρο Διάσωσης, παρακολουθήσαμε με ζωηρό ενδιαφέρον φωτογραφίες και βίντεο από την κατάσταση που επικράτησε φέτος στις παραλίες ωοτοκίας στη Ζάκυνθο και την Κυπαρισσία.

Έγινε επίσης παρουσίαση για «Πρόσωπα και Πράγματα στα πρώτα βήματα του ΑΡΧΕΛΩΝ», ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι. Στο νου μας ήρθαν προσωπικότητες από την Ελλάδα που βοήθησαν τις χελώνες, όπως ο Νίκος Μάργαρης, ο Ιωάννης Παλαιοκρασσάς, ο Αντώνης Τρίτσης, κ.α.. διάσημοι «χελωνάδες» όπως ο Colin Limpus, ο Jack Frazier, η Marydale Donnely, και ο Luc Hoffmann, ιδρυτής του WWF, αναφέρθηκαν επίσης για τη βοήθεια που έδωσαν στον ΑΡΧΕΛΩΝ. Θυμηθήκαμε παλιούς συνοδοιπόρους σαν το Νίκο Λαλώτη της Ζακυνθινής Οικολογικής Κίνησης, την Κατερίνα Μπάτεργουωρθ, και τον Θόδωρο Σπονδυλίδη, δήμαρχο Γλυφάδας που παραχώρησε το χώρο για το Κέντρο Διάσωσης 25 χρόνια πριν.

Η βασική επιδίωξη μας όμως ήταν να συνυπάρξουμε, να επικοινωνήσουμε, να παρατηρήσουμε και να αποδεχτούμε ο ένας τον άλλον. Για δυόμισι μέρες λοιπόν παίξαμε το παιχνίδι του «μυστικού φίλου». Το ενδιαφέρον κορυφώθηκε όταν την τελευταία μέρα διαβάστηκαν οι ανώνυμες επιστολές για τον καθένα μας και αποκαλύφθηκαν οι «φίλοι».

Δεν έλλειψαν τα αστεία, το κρασί, το τσίπουρο, το καλό φαγητό, τα τραγούδια με κιθάρα, ο χορός και η απονομή σπουδαίων βραβείων όπως του πιο ζωηρού ροχαλητού, της πιο ωραίας παντόφλας κ.ά.. Γυρίσαμε πίσω στην Αθήνα πλουσιότεροι σε συναισθήματα και γνώσεις και γεμάτοι εικόνες από τα υπέροχα τοπία.

Για την ιστορία θυμίζουμε τις παλαιότερες «αναχωρήσεις»: στο όρος Όχη το 1998, στο όρος Πήλιο το 2002, στο όρος Δίρφυ το 2004 και στο Αλεποχώρι το 2005.

(ιστορία: Α. Κρεμέζη- Μαργαριτούλη - φωτογραφίες: Δ. Φυτίλης, Δ. Μαυρογιώργου, Δ. Δημόπουλος, Ε. Ταραμπέ).