Ο «Νόντας» και ο «Αριστοτέλης» ήταν δύο χελώνες που φιλοξενήθηκαν για πάνω από ένα χρόνο στο Κέντρο Διάσωσης του ΑΡΧΕΛΩΝ. Απελευθερώθηκαν με επιτυχία στα ανοιχτά της θάλασσας την 21η Ιουνίου 2011.

Η απελευθέρωση πραγματοποιήθηκε παράλληλα με το ξεκίνημα του εκπαιδευτικού προγράμματος των Αμερικανών μαθητών «People to People» που διεξάγεται κάθε χρόνο από τα μέσα Ιουνίου έως τα μέσα Ιουλίου. Αυτές οι ομάδες υποστηρίζουν τις προσπάθειές μας. Εδώ και αρκετά χρόνια επισκέπτονται το Κέντρο Διάσωσης στη Γλυφάδα πρόθυμοι πάντα σε εθελοντικές εργασίες ή ακόμη και στη χορηγία δορυφορικού πομπού για την παρακολούθηση χελωνών.

Ο «Αριστοτέλης» εντοπίστηκε στη Θεσσαλονίκη στις 25 Αυγούστου του 2009. Η νεαρή Caretta caretta μήκους 40εκ. και βάρους 9 κιλών ευτυχώς μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο Κτηνιατρικής όπου τον φρόντισαν αρχικά και από εκεί της δόθηκε και το αντίστοιχο όνομά. Το ελαφρύ τραύμα που υπέστη στο κεφάλι έδειχνε να επουλώνεται καλά, όμως δυσκόλευε αρκετά την κατάδυσή του στο νερό γιʼ αυτό το λόγο του τοποθετήθηκε αντίβαρο. Στη συνέχεια χορηγήθηκαν αντιβιοτικά και ορός για την αντιμετώπιση της διαταραχής στην πλευστότητα.

Αρχικά τρεφόταν από το χέρι και αργότερα ξεκίνησε να τρώει από το πυθμένα της δεξαμενής. Όμως τον περισσότερο χρόνο παρέμενε στην επιφάνεια, γεγονός που απέτρεπε την ασφαλή απελευθέρωσή του. Εν τέλει αποφασίσαμε να τον τοποθετήσουμε σε μεγαλύτερη δεξαμενή ώστε να αναγκαστεί καταδυθεί στο βυθό.

Οι δύο χελώνες μεταφέρθηκαν στα ανοιχτά της θάλασσας με σκάφος, χάρη στη βοήθεια του καταδυτικού κέντρου Aqua Divers Club. Ο «Νόντας» έφυγε πρώτος, ύστερα από την αναπροσαρμογή της πλευστότητάς του.

Θα ήθελα να αφιερώσω μια στιγμή για να τονίσω πως τα ονόματα των χελωνών δεν επιλέγονται τυχαία. Ονοματίζονται από τους ανθρώπους που τις εντοπίζουν και συμμετέχουν στην απελευθέρωσή τους. Γεγονός που δημιουργεί το αίσθημα υπερηφάνειας και υπευθυνότητας οδηγώντας στην περαιτέρω ενημέρωση από ανθρώπους προς τις τοπικές κοινότητες.

Αυτή η αλλαγή νοοτροπίας είναι σημαντική καθώς δυστυχώς δεν υπάρχει η δυνατότητα παρουσίας μας σε κάθε σημείο που βρίσκεται τραυματισμένη χελώνα. Από τότε που ξεκίνησα, η σχέση μου με αυτούς τους ανθρώπους έγινε πιο προσωπική, συνομιλούμε πλέον στον ενικό και πολλές φορές κανονίζεται προσωπική συνάντηση με μερικούς.

Προσωπικά, μου έχει επανέλθει η ελπίδα στην ανθρώπινη φύση, πράγμα που με ενθαρρύνει προς την ενίσχυση αυτής της θετικής ενέργειας αντί της κατηγορίας μερικών ανεύθυνων ανόητων ανθρώπων που εξακολουθούν να θανατώνουν αυτά τα ειρηνικά πλάσματα.

Σας ευχαριστώ όλους!

Παύλος Τσάρος, Υπεύθυνος Κέντρου Διάσωσης