Κεραυνός εν αιθρία. Η είδηση ότι ο Κώστας Μπουγιούρης έφυγε από τη ζωή απροσδόκητα, στην ηλικία των 56, έφερε μεγάλη θλίψη σε όλους όσους τον ξέραμε σαν μέλος του Συλλόγου ΑΡΧΕΛΩΝ. Οι μνήμες από τα πρώτα χρόνια της κοινής μας πορείας, όταν ήταν ακόμη φοιτητής γεωπονίας, ξεπήδησαν αβίαστα.

- Τον θυμάμαι, εθελοντή στη Ζάκυνθο και στην Κρήτη, και αργότερα να στήνει το πρόγραμμα για τους εθελοντές με την Κατερίνα Butterworth (1931-2018). Ήταν ένας από τους δυνατούς «χελωνάδες». Θα τον θυμόμαστε πάντα. (Δημήτρης Μαργαριτούλης)

- Σαν να ήταν χτες που συναντηθήκαμε το 1989 στη Ζάκυνθο ως εθελοντές για πρώτη φορά. Δεθήκαμε από την πρώτη στιγμή τόσο στη δουλειά όσο και στην κοινωνική ζωή μαζί με τους άλλους Έλληνες και αλλοδαπούς εθελοντές. Πίστευε σε αυτό που κάναμε. Δύσκολο να μην τον αγαπήσεις ως άνθρωπο. Είχε πάθος για τη δουλειά. Είχε ιδέες. Είχε πάντα καλή διάθεση και χιούμορ.. πολύ χιούμορ (Δημήτρης Δημόπουλος).

- Πάνε πάνω απο 30 χρόνια τώρα. Ζάκυνθος, εποχές έντασης. Επιθέσεις τραμπούκων με σκοπό να φύγουμε από τις παραλίες. Ξύλο να βάλουμε και στις τσέπες μας. Ο Κώστας εκεί. Αντέχει το θηρίο. Μετά στην Κρήτη, να στήσουμε το καινούργιο πρόγραμμα για τις χελώνες. Ο Κώστας εκεί. Ενέργεια, κέφι και φωτεινό χαμόγελο απέναντι σε κάθε δυσκολία. Στα ενδιάμεσα εκδρομές σε βουνά και λαγκάδια (Νίκος Χαραλαμπίδης)

- Ο Κώστας ήταν για εμένα αδελφικός φίλος. Από αυτούς που αποκτάς όταν μοιράζεσαι ένα έργο ζωής όπως ο ΑΡΧΕΛΩΝ. Με δίδαξε γενναιόδωρα, πράγματα όχι μόνο για να συντονίσω το Πρόγραμμα Κρήτης του Συλλόγου αλλά επίσης για να τραγουδάω καραόκε ή να κάνω ραβδοσκόπηση. (Θάνος Μπελαλίδης)

- Λυπάμαι πολύ. Ήταν άντρας με τα όλα του. Τον θυμάμαι στα «χελωνοπάρτυ» που κάναμε στο σπίτι μας και κόβαμε τη βασιλόπιτα. Όλοι φέρναμε κάτι να τρώγεται με τα χέρια, είχαμε πει. Ο Κώστας θυμάμαι είχε φέρει ένα μπριάμι, πολύ ζουμερό ... σχεδόν σούπα.. (Άννα Κρεμέζη Μαργαριτούλη).

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Ο Κώστας ειδικεύτηκε στην οικολογική και βιώσιμη γεωργία, την αγροτική ανάπτυξη και τη βιολογική & βιοδυναμική γεωργία. Δημιούργησε έργα γεφύρωσης μεταξύ γεωργίας και τουρισμού στην Κρήτη από το 1995, οδηγώντας το δρόμο της σύνδεσης της τοπικής παραγωγής τροφίμων με τις τουριστικές επιχειρήσεις στο νησί.

Συνέχισε να βοηθά και να υποστηρίζει το Σύλλογο παρόλο που κυνήγησε τα όνειρά του ως γεωπόνος, όχι ως χελωνάς. Αλλά μια φορά χελωνάς, για πάντα χελωνάς και ο Κώστας μας το έδειξε με κάθε τρόπο. Βρίσκοντας τον τέλειο ελαιώνα ιδιοκτησίας Grecotel που έγινε το σπίτι μας για δέκα χρόνια. Βοηθώντας στην εφαρμογή του Διαχειριστικού Σχεδίου για την προστασία των χελωνών της Κρήτης. Ποιος άραγε συνειδητοποιεί ότι από δική του έμπνευση το ξενοδοχείο Rithymna Beach, που βρίσκεται στην καρδιά του βιότοπου αναπαραγωγής της Καρέττα, αντί για εκείνο το τοιχαλάκι που οδηγεί σε διάβρωση έχει τοποθετήσει βραχάκια με φυσική βλάστηση που απαντάται στους αμμόλοφους;

- Ξαναβρεθήκαμε μετά από πολλά χρόνια. Η ενέργεια, το κέφι και το χαμόγελο είναι τα ίδια. Ιδίως το χαμόγελο. Και οι δυο με φαμίλιες και παιδιά που δεν καταφέρνουμε να συντονιστούμε και να βρεθούμε όλοι μαζί. Η κλασική πορεία σχέσεων αγάπης που κρατάνε χρόνια και ανανεώνονται με αραιές τυχαίες αλλά πάντα εγκάρδιες συνευρέσεις. Και κάποια ημέρα σκάει η είδηση και καταρρέει ολο το οικοδόμημα. Όλο? Οχι! Το φωτεινο χαμόγελο του Κώστα θα είναι παντα εκεί. (Νίκος Χαραλαμπίδης)

- Νιώθω φτωχότερη τη «χελωνοοικογένειά» μας. Θα τον θυμάμαι πάντοτε χαμογελαστό (Κώστας Τενεκετζής)

- Με τα χρόνια χαθήκαμε αλλά ο Κώστας είχε πάντα μια θέση στην καρδιά μου και παρέμεινε ένας άνθρωπος που ήθελα να του μοιάσω – γιατί είχε καταφέρει να βιοπορίζεται κάνοντας αυτό που αγαπά και χωρίς να χάσει καθόλου από αυτό που είναι. Ακολούθησα το παράδειγμά του. Ήθελα να του το πω αυτό, αλλά δεν πρόλαβα. Εχθές έμαθα ότι μας άφησε. Τόσο νέος. Αλλά ακόμα με εκείνο το χαμόγελο. Και έτσι θα τον θυμάμαι.(Αλίκη Παναγοπούλου)

-Θρηνώ για την απώλεια του Κώστα πρωτίστως από προσωπικό συμφέρον. Που θα στερηθώ τις συζητήσεις μας, το χαμόγελό του, τις ρακές που μοιραστήκαμε. Εκείνος είμαι βέβαιος πως βρίσκεται ήδη σε μια υπέροχη νέα υπόσταση. Εις το επανιδείν, Κώστα. Ο κόσμος μας είναι πολύ πολύ πολύ φτωχότερος χωρίς εσένα. (Θάνος Μπελαλίδης)

-Θα τον θυμάμαι για πάντα. Ένας άνθρωπος που άφησε θετικό αποτύπωμα στον πλανήτη. Αντίο Κώστα. (Δημήτρης Δημόπουλος)

- Καλό ταξίδι, φίλε, συνοδοιπόρε της αναζήτησης του νοήματος. Σε θυμόμαστε με αγάπη! (Θωμάς Αράπης)

Όλοι όσοι επικοινώνησαν μαζί μας στέλνουν θερμά συλλυπητήρια, αγάπη και αγκαλιές στην οικογένειά του και στους συνεργάτες του.