ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ

Τα νέα μας

Ο χρόνος που πέρασα στη Ζάκυνθο και δεν θα ξεχάσω ποτέ!

Ήμουν στο πρόγραμμα της Ζακύνθου για δύο μήνες και νιώθω σαν να γράφω για ένα όνειρο που είδα. Αλλά όχι, όλα συνέβησαν στην πραγματικότητα. Ο χρόνος που πέρασα εκεί ήταν γεμάτος λάμψη, με στιγμές μαγικές και ανθρώπους που αγγίζοντάς με, με οδήγησαν στο να γνωρίσω τον πραγματικό μου εαυτό. Μετά τον χρόνο που πέρασα στον ΑΡΧΕΛΩΝ η καρδιά μου είναι γεμάτη με όλες αυτές τις στιγμές, και νιώθω τόσο ολοκληρωμένη όσο δεν ένιωσα ποτέ πιο πριν.

Η δουλειά που κάνει ο ΑΡΧΕΛΩΝ στον τομέα της προστασίας της άγριας ζωής είναι απίθανη και τώρα νιώθω πάρα πολύ περήφανη που ήμουν μέλος αυτής της ομάδας. Είναι μια δουλειά πλήρης απασχόλησης και σίγουρα δεν σε κάνει ποτέ να βαριέσαι - αλλά πως είναι δυνατόν να γίνει ποτέ βαρετή με 50-60 λαμπερούς χαρακτήρες γύρω σου; Για να είμαι ειλικρινής, οι ώρες ύπνου είναι ελάχιστες, αλλά η αύρα που επικρατεί στον ΑΡΧΕΛΩΝ σου δίνει τόση ενέργεια και ένταση, που σε κρατάει σε εγρήγορση κάθε μέρα. Θα μπορούσα να γράψω για τόσα πολλά πράγματα που θα μείνουν στο μυαλό μου για πάντα, όπως για παράδειγμα την πρώτη μου πρωινή βάρδια, όταν σε υπερδιέγερση εντόπισα τα πρώτα ίχνη χελώνας. Ή για το πρώτη μου βραδινή βάρδια, παρακολουθώντας μια μητέρα Καρέτα-καρέτα, να γεννάει τα αυγά της υπό το φως του φεγγαριού, όταν η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που φοβόμουν μήπως με ακούσει ;-)

Ο χρόνος που πέρασα στη Ζάκυνθο και δεν θα ξεχάσω ποτέ!

Επίσης θα μπορούσα να γράψω για τα λαμπερά μάτια των παιδιών, την ώρα που τους έδειχνα και τους εξηγούσα πως μια χελώνα σκάβει τον αυγοθάλαμο της και πετάει την άμμο στα κεφάλια μας. Αλλά στην πραγματικότητα το πιο υπέροχο μου συνέβη στην τελευταία μου πρωινή βάρδια, η οποία πραγματοποιήθηκε στην πανέμορφη παραλία του Γέρακα. Την τελευταία μου εβδομάδα στη Ζάκυνθο είχαμε τα πρώτα μικρά που εκκολάφθηκαν για την σεζόν αυτή, και καθώς εκκολάπτονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, πραγματικά ήλπιζα να δω μερικά ίχνη από μικρά χελωνάκια πριν επιστρέψω πίσω στο σπίτι μου. Αλλά αντίθετα, στην τελευταία μου πρωινή βάρδια, είδα το πρώτο χελωνάκι. Η πρώτη σκέψη μας ήταν ότι μάλλον ήταν νεκρό, καθώς δεν κουνιόταν και ήταν ήδη αφυδατωμένο. Δεν ήταν στραμμένο προς τη θάλασσα, οπότε ήταν στην τελείως λάθος κατεύθυνση. Δημιουργήσαμε σκιά με μια μπλούζα και ξαφνικά τα πτερύγιά του άρχισαν να κούνιονται κι εμείς αντιδράσαμε αμέσως. Μετά από ένα τηλεφώνημα ήξερα τι πρέπει να κάνω και πολύ προσεχτικά το σήκωσα στην χούφτα μου πάνω σε ένα στρώμα άμμου. Ξαφνικά άρχισε να κινείται και η καρδιά μου πετάρισε. Το άφησα ξανά κάτω, δέκα μέτρα μακριά από το νερό, καθώς το πρώτο του ταξίδι προς τη θάλασσα είναι το πιο σημαντικό για τα μικρά χελωνάκια διότι τους παρέχει την ευκαιρία να αποκτήσουν τους μύες που χρειάζονται για να κολυμπήσουν. Ήμουν γονατισμένη δίπλα του, παρέχοντάς του σκίαση καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδρομής του προς τη θάλασσα, και καθώς έφτασε, τα μικρά του πτερύγια άρχισαν να κινούνται πιο γρήγορα και άρχισε να κολυμπάει. Η στιγμή εκείνη ήταν απίστευτη και ακόμα και τώρα δεν μπορώ να πιστέψω ότι σώσαμε τη ζωή μιας μικρής χελώνας. Μια από τις πιο δυνατές στιγμές της ζωής μου, είναι βέβαιο.

Ο ΑΡΧΕΛΩΝ γεμίζει τη καρδιά σου με τη θέληση του να βλέπεις, να αγαπάς, να νοιάζεσαι και να σώζεις όλα τα έμβια και άψυχα πλάσματα που σε περιβάλλουν: όχι μόνο τις χελώνες, αλλά και τους ανθρώπους, άλλα ήδη ζώων, τη θαλάσσια ζωή, τις παραλίες και κάθε πολύτιμο που υπάρχει και συνθέτει τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Tamina Freund

 

Navigation

Social Media